16 Jun, 18:51, 276 x viewed

Hij had lang en hard nagedacht over wat hij haar zou geven. Lang en hard waren zijn specialiteiten, zie je. Als zijn cadeau dat niet kraakhelder zou weerspiegelen, zou ze teleurgesteld zijn.
Een steek in zijn zij deed hem naar adem happen, en midden in de winkelstraat stond hij even stil. Hij zweette als een os. Hij was kapot. Hij had zich de laatste tijd ook zo afgebeuld. Maar het was de moeite waard geweest. Ze wist nu dat het hem menens was én dat hij een man van zijn woord was. Jou laat ik nooit meer gaan.
Hij veegde zijn vochtige handpalmen af. Het kwam helemaal op hem neer. Andere cadeaus zouden er niet zijn aangezien zij nu in feite geen familie meer had, geen vrienden en vriendinnen - alleen hem. Toen viel zijn blik op een etalage. Meteen wist hij het: hebbes! En dat was wat ook zij in één oogopslag zou beseffen. Zijn meisje. Haar lippen zouden gaan trillen.
Hij duwde zijn doorweekte overhemd wat dieper in zijn broek en ging de winkel binnen.

Hij twijfelde niet lang en liet zijn keuze bewonderend door zijn handen glijden. Voorzichtig legde hij het cadeau op de toonbank.
‘Wilt u dat ik hem inpak?’ Het winkelmeisje keek hem argwanend aan. Of beeldde hij zich dat maar in, dat ze zo keek? Hij kreeg het gevoel dat de muren op hem afkwamen, dat de lucht ijler werd. Zweet droop van zijn voorhoofd, het beet in zijn ogen. Wat moest ze wel niet van hem denken? Hij bekeek haar eens goed. Jong en blond. Ze wond hem op. Die onschuld, dat maagdelijk witte vlees. Zo was zij in het begin ook geweest, zijn meisje.
‘Nee, laat maar, hij gaat zo wel mee,’ zei hij. Hij kocht ook nog een kaart en schreef terplekke de tekst die hij al zolang in zijn hoofd had. ‘Voor Lisa’ schreef hij tenslotte op de envelop. Lieve, mooie Lisa.

Haar naam was sinds hun ontmoeting altijd in zijn hoofd aanwezig, zong rond in zijn schedel, resoneerde achter iedere zin. Lisa. De pracht van de zachte L-klank, de spanning van de i, de sensualiteit van de s, afgerond met de uitnodigende a klank. Lisa, Lisa, Lisa.
‘Wilt u pinnen?’ De stem van het meisje trok hem weer de werkelijkheid in. Hij keek naar het bedrag in het schermpje. Was het genoeg? Was dit de waarde die zij voor hem vertegenwoordigde? Zijn vinger trilde boven de Ja-knop.
‘Gaat het wel meneer?’ vroeg ze. Hij mompelde snel iets over griep, drukte hard op ‘ja’ en schoof het cadeau in zijn tas. Hij paste maar net. ‘U heeft betaald’ verscheen en na een haastige groet stond hij weer buiten.
‘Veel plezier ermee!’ riep ze hem nog na. Dat gaat wel lukken, dacht hij.

Nu nog even naar de supermarkt. Zo'n bijzondere avond vroeg om een bijzonder diner. Daar had Lisa gelijk in. Ze bleek heel lekker te kunnen koken, daardoor hield hij nog meer van haar. Ze maakte er ook altijd een heel ritueel van. Uren was ze bezig in de keuken en de deur ging altijd dicht. Het liefst verloor hij haar geen seconde uit het oog, maar het lekkere eten maakte veel goed. Hij proefde de ontluikende liefde en passie voor hem in haar gerechten. Toch had hij een week of twee geleden een keer onverwacht de keukendeur geopend om te kijken wat ze allemaal uitspookte. Dat was hem duur komen te staan. Ze haalde zo hard uit met de pollepel dat hij het gevoel had dat zijn neus brak. Het bloed spoot tegen de muur en de pollepel lag in stukken op de vloer. De keuken was echt haar domein, dat had ze hem die middag pijnlijk duidelijk gemaakt. Het was een ongeluk bezwoer ze hem nadat hij haar weer een aantal dagen in de kelder had moeten opsluiten. Hij vergaf haar. Het incident had hem tenslotte wel op hét idee gebracht. Achteraf gezien was dat de pijn wel waard.

Het was druk in de supermarkt. Daar hield hij helemaal niet van. Soms had hij het gevoel dat iedereen naar hem keek. Vandaag was zo’n dag en hij had het al zo warm. Snel liep hij langs de schappen en pakte wat hij nodig had. Ze had het heel nauwkeurig opgeschreven. Het was belangrijk dat hij dit goed deed, hij wilde haar niet boos maken. Dan zou ze weer dagen niet praten, terwijl haar stemgeluid voor hem net zo belangrijk was als ademhalen.
‘Meneer, kijk uit!’ Met een harde klap stootte een winkelwagen tegen zijn knie. Hij klapte dubbel van de pijn en een golf van misselijkheid deed hem bijna braken. Een koele hand op zijn arm.
‘Bent u wel in orde?’ Een vrouw staarde hem aan.
‘Hier is uw tas en dit is geloof ik ook van u.’ Met een schok besefte hij dat ze het cadeau vasthield. Hij rukte het uit haar handen, greep zijn tas en hinkte richting kassa's.

Eenmaal buiten krabde de hoofdpijn met een mes aan de achterkant van zijn ogen. Gelukkig kwam lijn 6 er direct aan rijden. Hij stapte in en ging zo ver mogelijk achterin zitten. Hoe zou hij haar aantreffen? En erger nog, hoe zou ze reageren als bleek dat hij niet alle ingrediënten voor het avondmaal had? Hij sloot zijn ogen en dacht aan haar gezicht. Dat hielp altijd als de onrust in zijn hoofd hem teveel dreigde te worden.

Mooie Lisa. Hij zag haar op een dag zomaar lopen op straat. Jong, blond en betoverend. Het lange haar opgebonden in een paardenstaart. Hij was haar gevolgd, van groenteman naar bibliotheek, van fietsenmaker naar haar huis. Ze woonde op kamers in een oud herenhuis, niet eens zo ver van zijn woning. Haar naam zag hij op het naamplaatje naast de bel. Sinds die dag was ze niet meer uit zijn gedachten geweest. Zij was de vrouw voor hem. Zeker weten.












Een paar dagen later hoorde hij voor het eerst haar stem. Hij was haar gevolgd naar de V&D in het centrum.
‘Hij moet lang en hard genoeg zijn,’ zei ze. Hij wist het nog precies. Zijn mond ging open en de woorden rolden naar buiten:
‘Lang en hard zijn mijn specialiteiten,’ zei hij. Even was het stil in de winkel. De man achter de kassa en Lisa keken hem verbaasd aan. Zelf kon hij ook amper geloven wat er net gebeurde. Hij had een grapje gemaakt. In het openbaar. Een pikant grapje nog wel!
Hij voelde het bloed naar zijn hoofd stijgen en wilde het liefst terplekke sterven. Hij had het verpest. De stilte leek eeuwig te duren, maar toen gebeurde het. Ze lachte. Kort, maar onmiskenbaar. Liefde vulde zijn hart, dit was het teken dat hij nodig had. Zij wilde hem ook, overduidelijk. Ze draaide zich weer om.
‘Sorry mevrouw, daar kan ik u niet aan helpen, misschien kunt u het eens op internet proberen’. Ze bedankte de man en verliet de winkel. Hij bleef trillend achter, zijn lid kloppend in zijn Jaeger-onderbroek.

Daarna was het snel gegaan. Hij snapte ook wel dat ze wat tijd nodig zou hebben om zijn vrouw te worden. Ze was tenslotte ruim twintig jaar jonger dan hij. Een studente nog, terwijl hij al vierentwintig jaar op de polisadministratie van een verzekeringsmaatschappij werkte. Daarom was het gewoon nodig. Het was voor haar eigen bestwil, hij deed dit voor haar geluk. En natuurlijk ook voor dat van hem. Eerst had hij ervoor gezorgd dat zijn huis op orde was voor haar komst. De kamer aan de achterkant was perfect. Het raam keek uit op een blinde muur, dus die kon hij zonder problemen dichttimmeren. Dat zou niemand opvallen. Alle andere ruimtes voorzag hij van sloten. Zo kon hij bepalen hoeveel bewegingsvrijheid hij haar gaf. Dat kon steeds een beetje meer worden wat hem betrof. Hij was de kwaadste niet.

Zijn halte. Hij stapte uit de bus, liep richting huis en pakte zijn sleutelbos. Hij keek om zich heen of niemand hem zag en opende de voordeur met de zwarte Lips-sleutel. Hij had alle sleutels voorzien van een herkenningsteken, want hij had er inmiddels wel een stuk of twintig. Snel sloot hij de deur achter zich en stond voor de metalen tussendeur. Ze had geprobeerd om de scharnieren van de deur los te peuteren met een kurkentrekker, daarom had hij hem voorzien van eikenhouten balken die met kettingsloten aan de muur waren bevestigd. Dat was hard werken geweest, hij voelde de vermoeidheid in zijn spieren, maar het was het waard. Lisa was het waard. Al begreep hij niet waarom ze had geprobeerd de deur te forceren, net nu het zo goed ging tussen hen. Ze mompelde iets over dat de peper op was en hij besloot het er maar bij te laten. Voor deze ene keer. Zuchtend en zwetend opende hij de sloten. Zou hij dan toch echt de griep krijgen? Hij stapte de hal in en stond even stil bij de vele foto’s die hij van haar had gemaakt de afgelopen tijd. De mooiste tijd van zijn leven.

Er was wat veranderd in haar houding. Een maand geleden was ze voor het eerst gaan praten. Zomaar bij het ontbijt, hij verslikte zich bijna in zijn karnemelk. Ze zei dat ze het steeds leuker vond bij hem en dat hij best aantrekkelijk was voor een iets oudere man. Hij was direct opgestaan om haar te zoenen, maar met een best harde duw gaf ze aan dat ze daar nog niet aan toe was. Haar kracht was onverwacht gezien haar sterk vermagerde lichaam. Ze zag er ook niet meer zo gezond blozend uit. Ze kreeg een wat grijzig gezicht en het haar plakte als sliertjes spaghetti aan haar hoofd. Maar dat was maar tijdelijk. Na hun huwelijk zou ze best af en toe naar buiten mogen. Om boodschappen te doen bijvoorbeeld.

Ze werd na die ochtend steeds spraakzamer en bloeide zichtbaar op. Haar ogen kregen wat van het vuur terug en haar wangen kleurden lichtroze. ’s Avonds aan tafel proefde hij haar gerechten en vertelde dan over zijn dagelijkse beslommeringen op de polisadministratie. Terwijl ze aandachtig luisterde schepte ze hem nog eens op en soms raakte ze terloops zijn arm aan. Hij voelde zich dan voor het eerst in zijn leven de moeite waard en kreeg regelmatig tranen in zijn ogen van puur geluk.

Op één van de gezellige avonden samen aan tafel had hij haar gevraagd wat ze voor haar verjaardag wilde hebben. Ze gaf hem een blik die hij niet helemaal kon plaatsen, dacht even na en zei:
‘Weet je nog, onze eerste ontmoeting, toen je die ontzettend leuke grap maakte?’ Er trok iets bij haar mond. Natuurlijk wist hij dat nog, had hij geantwoord, niet zonder trots.
‘Nou, als lang en hard nog steeds je specialiteiten zijn dan weet jij vast wel wat ik wil hebben,’ zei ze. Potverdriedubbeltjes, had hij nu maar beter opgelet die middag. Hij vroeg het haar, wat ze nou eigenlijk had gezocht in de V&D, maar ze keek hem alleen maar mysterieus aan.
'Als je echt zoveel van me houdt zou je het moeten weten,' had ze teleurgesteld gezegd.

Nu stond hij hier in de hal en hoopte met heel zijn hart dat hij het juiste cadeau had gekozen. Hij hoorde vertrouwde geluiden uit de keuken en glimlachte verheugd. Snel glipte hij nog even het toilet in. Hij schrok behoorlijk van zijn eigen gezicht in de spiegel. Zweet gutste over zijn gelige gezicht en hij had diepe donkere wallen die hem een wat angstaanjagend uiterlijk gaven. De ruimte leek te bewegen en een golf van misselijkheid deed hem tollen op zijn benen. Alsjeblieft, dacht hij, niet nu. Hij wilde niet ziek zijn op deze bijzondere avond. Stiekem hoopte hij namelijk dat ze zich aan hem zou geven. Hij was er speciaal voor in bad geweest vanochtend.

‘Dag Victor,’ hoorde hij achter zich, ‘gaat het wel?’ Onvast op zijn benen draaide hij zich om en keek haar aan. Haar gezicht veranderde continu van vorm en hij leek niet goed te kunnen scherpstellen. Ze pakte hem bij zijn elleboog en dankbaar liet hij zich naar de eetkamer leiden. De tafel was feestelijk gedekt en ze had zelfs de krant voor hem klaargelegd zag hij.
‘Ga maar vast zitten, dan schenk ik je wat wijn in.’ Haar stem klonk rustig en wat zangerig. Ook al voelde hij zich steeds slechter, haar liefdevolle aandacht gaf hem toch wat nieuwe energie.
‘Ik ben bang dat ik niet alles heb kunnen vinden,’ stamelde hij. Ze keek hem aan en reageerde gelukkig kalm.
‘Geeft niets Victor, het belangrijkste had ik al in huis,’ zei ze en verdween heupwiegend naar de keuken. Naar haar domein.

Hij probeerde wat te lezen en rustig te blijven. Zijn hart sloeg af en toe op hol in zijn borstkas. Wat een akelige griep; misschien moest hij toch even gaan liggen. Maar daar zwaaide de deur al open. Ze kwam binnen met een dampende schaal. Met een glimlach schepte ze zijn bord flink vol. 'Ratatouille van het huis,' zei ze trots, 'speciaal voor jou'. Hij probeerde te genieten van de ongetwijfeld verfijnde smaak, maar de misselijkheid overheerste alles. Toch at hij alles op en spoelde het weg met de wijn die ze voor hem had ingeschonken. Hij wilde haar niet teleurstellen. Ze keek hem weer aan met die vreemde blik die ze wel vaker had de laatste tijd. Taxerend, leek het wel. Was dit dan het moment van de waarheid? Het moest maar, besloot hij. Hij hield het niet veel langer vol aan tafel.

‘Lieverd?’ begon hij, ‘na lang en hard nagedacht te hebben...’ Hij stopte even om te zien of zijn grapje het gewenste effect had. Ze glimlachte en hij voelde zich door haar gesterkt om door te gaan. ‘...heb ik een cadeau voor je gevonden. Hij is lang en hard, mijn specialiteit en gemaakt voor jouw specialiteit.’ Een felle pijnscheut deed hem naar adem happen. Hij greep met één hand naar zijn borst, haalde met de ander de kaart uit de envelop en schoof hem samen met het cadeau naar haar toe. Hij probeerde op te staan om haar te kussen, maar verloor zijn evenwicht en kwam met een doffe klap op de vloer terecht.
‘Ik voel me niet zo goed schoonheid,’ zei hij. De pijn werd in een razend tempo ondraaglijk, alsof tientallen ratten zich te goed deden aan zijn ingewanden. Hij voelde dat hij de controle over zijn blaas verloor.

Plots verschenen haar voeten in hooggehakte schoenen in zijn wazige blikveld.
‘Dat ging toch nog sneller dan ik dacht,’ zei ze, ‘maar ik had me geen mooier verjaardagscadeau kunnen wensen’. Hij voelde haar hand aan zijn haren trekken. Hij kreunde hard, terwijl ze zijn gezicht van de grond trok.
‘Ik heb ook nog iets voor jou’, zei ze en zette een potje op de grond. Hij herkende het direct. Langzaam drong het tot hem door. De kelder... de ratten... het gif. Hoe had hij zo stom kunnen zijn?

‘Waardeloos je cadeau,’ zei ze, ‘net zo waardeloos als jij bent.’ En dat was het laatste wat hij op deze wereld hoorde voor ze de prachtig bewerkte hardhouten pollepel met al haar kracht op zijn achterhoofd liet neerkomen. De kaart viel op de grond naast zijn hoofd.
In de snel groter wordende plas bloed viel nog net de tekst te lezen.
'Je bent alles voor me lieve Lisa, wil je met me trouwen? Voor altijd de jouwe, Victor.'


Leuk? Lees dan ook Sofie en Blond van mijn hand.

© Heleen van der Kemp



(Het Cadeau was mijn inzending schrijfwedstrijd uitgeverij contact, eerste alinea is van Renate Dorrestein)